Bij gebrek aan beter

De crisis in de varkenshouderij woedt onverminderd voort. De vrije markt regelt in zo'n gevallen een lange en pijnlijke correctie. Lage prijzen zorgen ervoor dat alle varkenshouders kopje onder gaan: wie zijn adem langer dan de buurman kan inhouden, komt terug boven water en overleeft, de rest heeft pech. Het is een bijzonder hard mechanisme, zeker wetende dat de Belgische varkenshouder extra lood in de zakken krijgt in de vorm van een hoge kostprijs.

De Vereniging voor Varkenshouders (VEVA) wil een snel einde aan het morbide spelletje. Ze stelt een ‘warme' sanering aan het kabinet van Minister van Landbouw Peeters voor. Veva pleit ervoor dat iedere zeugenhouder die stopt 650 euro per zeug zou ontvangen. De vraag is of de politiek hiervoor geld wil, kan en mag voorzien. Daarom wil Veva dat vleesvarkenshouders gedurende acht jaar 1 euro per vleesvarken afstaan; de overheid zou enkel prefinancieren. Veva hoopt op die manier het aantal zeugen in Vlaanderen met een vijfde te kunnen doen dalen. Het ABS schoot in een eerste voorlopige reactie het voorstel (nog) niet af, maar wil wel dat er een uitbreidingsverbod voor de overblijvers aan gekoppeld wordt. De organisatie ziet ook als voorwaarde dat andere landen volgen, zoniet ziet het ABS massaal buitenlandse biggen het land overspoelen. Boerenbond reageerde van zijn kant uitgesproken negatief. De beweging ziet het niet goed zitten dat Vlaamse vleesvarkenshouders gedurende jaren opgezadeld worden met een bijkomende rekening, terwijl de markt enkel op Europees vlak bijgestuurd kan worden. Europa is bovendien zeer weigerachtig tegenover elke vorm van productiebeperking. Zonder enthousiaste steun van buitenlandse zusterbewegingen zal het voorstel geruisloos in de prullenmand verdwijnen. De voorzichtige houding van de andere Vlaamse organisaties is op dat vlak geen gunstig voorteken. Maar bij gebrek aan beter, verdient elk voorstel op zijn minst bestudeerd te worden.