Enige zekerheid is ... onzekerheid

Vrijdag 4 November 2011

 

De financiële crisis van de voorbije jaren en ook maanden, heeft het ten overvloede aangetoond: er zijn geen zekerheden meer. Banken die waren uitgegroeid tot gevestigde instituten en waarvan iedereen dacht dat zij nooit konden vergaan, zijn als kaartenhuisjes in elkaar gezakt. En een Europese munt, die gedurende tien jaar heeft bijgedragen tot Europese groei en convergentie en zelfs de dollar in stevigheid overtrof, lijkt in haar toekomst bedreigd omdat sommige landen het niet zo nauw hebben genomen met de budgettaire orthodoxie. De aankondiging van de Griekse premier dat hij een referendum wil houden over het akkoord dat vorige week werd bereikt om zijn land van de financiële ondergang te redden volstond dinsdag om het tikkeltje vertrouwen dat herwonnen was, opnieuw volledig te doen verloren gaan.

 

 
Onzekerheid troef dus, die zich ook voor de landbouwsector laat voelen, al was het maar door het feit dat speculanten de te risicovolle financiële markten verlaten en zich werpen op de markten van (landbouw)grondstoffen, met alle nadelige gevolgen vandien, zoals een tweetal jaren geleden duidelijk werd aangetoond.

Voor de landbouwsector komt bovenop die onzekerheid over de financieel-economische toekomst van Europa, nog de sectorgebonden onzekerheid van schommelende producties (als gevolg van klimaatsgebonden en dus onzekere factoren) en de daaraan verbonden volatiliteit van de prijzen.
En dat lijkt in de toekomst alleen nog maar te verergeren, temeer omdat de vangnetten die in het vroegere Europese Landbouwbeleid waren voorzien om de producenten tegen te diepe prijsdalen te beschermen, één na één zijn weggenomen. De enige zekerheid is ... de onzekerheid, zo schreef een Brits landbouwer na het bijwonen van een conferentie over de toekomst van de graanmarkten. Waarbij moet opgemerkt worden dat die vaststelling niet alleen voor de graanmarkt, maar voor de hele sector geldt.