Editoriaal

Met MAP 4 landbouw onmogelijk?

Woensdag 16 februari jl. is het nieuwe bemestingsseizoen van start gegaan. Daarbij zullen de boeren zich moeten houden aan nieuwe en verstrengde normen die in het nieuwe MAP 4 zijn opgenomen. Dat nieuwe MAP werd opgemaakt na onderhandelingen met Europa, dat er moest van overtuigd worden dat Vlaanderen (de Vlaamse landbouwers) wel degelijk inspanningen doet om de weerslag van bemesting op de waterkwaliteit te beperken en aldus bij te dragen tot een noodzakelijke verbetering van die waterkwaliteit.

Die inspanningen worden, zo stelde Vlaams minister van Leefmilieu Joke Schauvliege, die de onderhandelingen met Europa voerde, wel degelijk erkend, maar anderzijds wijst men er vanuit Europa ook op dat nog meer inspanningen noodzakelijk zijn wil men op termijn (tegen 2018?) de kwaliteitsnormen halen. Als stok achter de deur houdt men in Europa de beslissing over de mogelijke derogatie (die moet toelaten in bepaalde omstandigheden meer te bemesten) achter, misschien wel tot 17 mei, een datum waarop een groot deel van de bemesting voor dit seizoen reeds moet toegediend zijn. Goed bestuur kan men dit allerminst noemen, noch vanwege de Europese diensten, noch vanwege de Vlaamse onderhandelaars, politiek en administratie, die blijkbaar de deadline voor beslissingen onvoldoende in het oog hebben gehouden.
Geen wonder dan ook dat de teleurstelling en woede bij landbouwers en hun organisaties bijzonder groot is. Boerenbond vraagt zich zelfs openlijk af of het nieuwe MAP niet haaks staat op goede landbouwpraktijken en of de nieuwe normen nog wel zullen toelaten voor een aantal teelten de producties te halen die de landbouw nodig heeft om rendabel te zijn. Want, naast de noodzakelijke aandacht voor de waterkwaliteit, is dat een aandachtspunt dat ook diegenen die de reglementeringen uitwerken in het oog moeten houden, wil men de landbouw in Vlaanderen nog toekomstkansen bieden.