Over ons

Meer dan 75 jaar ten dienste van de landbouw

De oorsprong van Le Sillon belge – en daarmee eigenlijk ook van de Groep Vlan – gaat terug naar 20 maart 1932, toen Roger de Marneffe, Landbouwkundig ingenieur en journalist bij La Libre Belgique, de idee opvatte om te starten met de uitgave van een landbouwvakblad. Een gewaagde onderneming, vermits de landbouwsector, zoals nog vele malen nadien, in volle crisisperiode verkeerde. Volgens de heer de Marneffe is echter juist in crisisperiodes de nood aan informatie groot en daarom lanceerde hij Le Sillon belge met als devies: "Instruire pour servir" (Informeren om te dienen). Het is een devies dat de Landelijke Uitgeverijen in de 75 jaar die daarop volgden steeds hoog in het vaandel hebben gedragen.

Aanvankelijk was Le Sillon belge een maandblad, maar het werd nog voor de Tweede Wereldoorlog  een weekblad. Helaas, die oorlog had ook gevolgen voor Le Sillon belge, want in mei 1941 moest de publicatie stopgezet worden. Ze werd, op een bescheiden manier, hervat in 1946 toen het oorlogsgeweld geluwd was. Le Sillon belge was toen gevestigd in Ben-Ahin-lez-Huy, maar had regelmatig te kampen met gebrek aan papier en inkt.  

In de beginjaren gaf de heer de Marneffe Le Sillon belge ten persoonlijken titel uit en de krant werd gedrukt door een andere onderneming. Daarom richtte de heer de Marneffe op 31 juli 1948 twee naamloze vennootschappen op, nl. "Les Editions Rurales" en "Imprimerie du Sillon". Die laatste veranderde op 20 juli 1951 van naam in "Imprimerie des Editeurs". En deze drukkerij – meer bepaald het lawaai dat er ‘s nachts werd gemaakt door de persen – lag in 1961 aan de basis van de lancering van Vlan.

Intussen werd door de Editions Rurales ook in Vlaanderen een maandblad voor de landbouw gelanceerd onder de naam Landbouwleven. Het eerste nummer was gedateerd op februari 1951 en het devies luidde "Lezen is leren". Dankzij het feit dat het opkwam tegen de gevestigde waarden in de landbouw (meer bepaald de Boerenbond) kende ook Landbouwleven, net als Le Sillon belge, een groot succes en kon het vanaf 1956 als weekblad gaan verschijnen.

Marktleiders

Dankzij hun politiek van goedkope abonnementen en hun onafhankelijkheid en objectiviteit van informatie, groeiden zowel Le Sillon belge als Landbouwleven snel uit tot absolute marktleiders inzake landbouwvakbladen in ons land. Onafhankelijke studies tonen aan dat 9 op de 10 boeren in ons land een abonnement hebben op één van onze bladen.

Om de sterke afname van het aantal landbouwers in ons land enigszins op te vangen, werd in de loop der jaren de redactionele inhoud van Le Sillon belge en Landbouwleven gediversifieerd, door er ook paardenhouderij, kleinvee, liefhebberstuin en recent ook de sector van de groenvoorziening in aan bod te laten komen. Op die manier kon het lezersbestand (onze bladen worden enkel via betalende abonnementen verspreid) behouden worden op ongeveer 32.000 voor Landbouwleven en 25.000 voor Le sillon belge, waarmee die bladen het grootste bereik hebben in de sector van de land- en tuinbouw in ons land, een sterke troef voor onze commerciële dienst, wanneer het eropaan komt publiciteit voor onze bladen te verkopen.