Plan voor meer Europese eiwitten

Tegelijkertijd met de Europese veeteeltstrategie publiceerde de Commissie ook het Eiwitplan. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Slechts een kwart van het eiwitrijk voeder dat onze veeteelt consumeert, wordt geproduceerd in de EU. Geopolitieke en marktschokken hebben dus enorme gevolgen op de aanvoer van genoeg voer.

Tegen 2035 moet minstens 35% van dit voer afkomstig zijn van de EU, al wil de Commissie het geen doelstelling noemen. GLB-subsidies moeten de teelt van peulvruchten en soja stimuleren die geschikt zijn om te groeien in lokale teeltomstandigheden. Een deel van de import van voer kan voorkomen worden door graslanden beter te benutten. Waar mogelijk zal de EU daarom extensieve systemen steunen.

Overstappen op nieuwe teelten is risicovol voor landbouwers. Daarom moeten de lidstaten opslag- en verwerkingsinfrastructuur en betere contracten steunen voor deze landbouwers.

Toch zal de EU voorlopig afhankelijk blijven van de import van eiwitrijke gewassen. Er zijn immers limieten op eiwitrijke gewassen van eigen bodem omdat productieomstandigheden niet bepaald gunstig zijn, zoals een ambtenaar van de Commissie het verwoordde. De Unie gaat daarom op zoek naar nieuwe handelspartners. Oekraïne staat bovenaan de lijst door de goede banden tussen dat land en de EU en omdat Oekraïne recent zijn productie van eiwitrijke gewassen heeft verdubbeld. Dan nog hebben we nog steeds soja uit Brazilië nodig, maar door handelsakkoorden als Mercosur hoopt de Commissie deze bestaande partnerschappen te verbeteren.

Niet alleen dieren halen eiwitten uit peulgewassen. Door middel van herkomstetikettering, bewustmakingscampagnes en overheidsopdrachten (waarbij duurzaamheid belangrijker wordt voor het toewijzen van contracten) wil de EU een gevarieerd voedingspatroon met meer (maar niet uitsluitend) plantaardige eiwitten bevorderen.