Op bezoek bij Chris De Graeve van stal ‘t Zevekoot
Op een grijze maandagmiddag, onderweg langs de E40, ontstond het idee voor een paardenbabbel. Een tussenstop in Wetteren en een telefoontje naar Chris De Graeve zorgden ervoor dat de rit werd verdergezet richting Oordegem.
Oordegem is een landelijk Oost-Vlaams dorp in de Denderstreek, een regio waar het fokken van Belgische trekpaarden nog steeds leeft. De streek heeft bovendien een rijke geschiedenis: vanuit Oordegem en de ruime omgeving werden in het verleden heel wat trekpaarden naar Amerika en verschillende Europese landen geëxporteerd. Het dorp heeft ook een opmerkelijke historische link met Arène Goedertier. Die zou betrokken zijn geweest bij de verdwijning van het paneel De Rechtvaardige Rechters uit het Lam Gods in 1934, een mysterie dat tot de dag van vandaag tot de verbeelding spreekt.
Voor paardenliefhebbers is Oordegem echter vooral de woonplaats van Chris De Graeve, een van de drijvende krachten achter stal ’t Zevekoot.
Van Vlekkem naar ’t Zevekoot
De naam van de stal verwijst naar de straat in Erpe waar zijn jongere broer Danny woont. Chris en Danny groeiden, samen met hun 2 zussen, op in een landbouwersgezin te Vlekkem, de kleinste en minst bevolkte deelgemeente van Erpe-Mere. Op het ouderlijke bedrijf werden melkvee en fokzeugen gehouden. Voor het veldwerk stonden er 2 Belgische trekpaarden klaar.
Rond de jaren 90 kochten de broers Dina van het Bremershof, een dochter van Baron van het Brouwerijhof uit Miranda de la Fontaine. Met Dina zetten ze hun eerste stappen in de exterieursprijskampen. De resultaten waren eerder bescheiden, maar de ambitie was gewekt.
In 1994 volgde de aankoop van Kelly van de Hagelbergen, dochter van de veelgeprezen Dorus d’Opbrakel. Niet veel later kochten de broers op de internationale prijskamp te IJzendijke de vierjarige drachtige blauwschimmel Udona van de Capreton, een dochter van Udo van den Houwenberg. Udona was drachtig van Bloc van Terlo en bezorgde de familie een eerste, zelf gefokt merrieveulen, de bruinschimmel Axelle van ’t Zevekoot.
De zoektocht naar een derde kwaliteitsvolle blauwschimmelmerrie bracht hen in contact met Henk ter Agter. Met zijn hulp kwam de driejarige Xaviera van Hooidonk, dochter van Tonic van het Bloemenhof, naar stal ’t Zevekoot. Dit drietal vormde de basis van een uitzonderlijke periode. Op prijskampen en officiële concours waren ze als lot van 3 moeilijk te kloppen. De stal behaalde maar liefst 5 opeenvolgende nationale kampioenstitels.
Udona en Xaviera wonnen herhaaldelijk ook hun reeks op het nationaal kampioenschap en dongen telkens mee naar de hoogste eer. Udona bracht verschillende sterke nakomelingen voort, waaronder Firenza van ’t Zevekoot, dochter van Iwan van Aardenhof. Zij mocht als vierjarige de kopplaats innemen op het nationaal kampioenschap te Gent. Ook Jutta van ’t Zevekoot, dochter van Xaviera en Whisky van de Sloes, zette sterke prestaties neer. Zij werd nationaal reservekampioene op het nationaal kampioenschap van 2018.
Verjonging en streven naar kwaliteit
Zoals in elke fokkerij bleven ook bij stal ’t Zevekoot de tegenslagen niet uit. Dit zorgde er mede voor dat verjonging in zelf gefokte, kwaliteitsvolle merries moeilijker bleek dan verwacht. Regelmatig werd een jonge blauwschimmelmerrie aangekocht.
Met de aankoop van Katrien van ’t Valleihof, een dochter van Matteo van ’t Rietenhof, en Orpha van de Bouwhoeve, dochter van Hepper Midas, werd een nieuw jong blauwschimmellot uitgebouwd. Katrien werd gefokt door Gustaaf Daems uit Vorselaar. Orpha kwam vanuit Diepenheim te Nederland, waar ze bij Marcel Asbreuk werd aangekocht.
Samen met Jutta vormden zij een nieuwe, sterke combinatie van 3 blauwschimmelmerries. Dat lot werd zowel in 2018 als in 2019 met de kampioenstitel vereerd.
Orpha vertrok later met haar veulen naar Noorwegen en Jutta vond een nieuwe thuis in Finland, waar ze op haar 19-jarige leeftijd nog steeds geniet van de ongerepte natuur. Katrien bleef op stal ’t Zevekoot en zorgde voor 4 nakomelingen. Twee daarvan, respectievelijk via Bonarius van ’t Zand en Mathador van de Bouwhoeve, vertrokken naar Engeland.
Haar vierde veulen, Vitaya van ’t Zevekoot, is een dochter van Ruben van ’t Langhof. Zij laat zich geregeld opmerken in de prijskampringen en won recent nog haar reeks bij de driejarigen op de jaarmarktprijskamp van Vilvoorde.
Hedendaagse bezetting
In de weide krijgt Vitaya gezelschap van Wibra van ’t Zevekoot, dochter van Ruben van ’t Langhof, uit Zita van de Munt. Wibra toont zich ook op concours een gewillige en beloftevolle merrie. Haar eenjarige bruine halfzus Xella van ’t Zevekoot, dochter van Kobus van de Klaverhoeve, behaalde onlangs nog de tweede plaats in haar reeks te Vilvoorde.
De 4-jarige blauwschimmel Rianna Van De Kaashoeve (Matteo Van Rietenhof) werd mede omwille van haar unieke bloedvoering (kleindochter van Lelie Van De Kleine Heide) vanuit Groningen geïmporteerd. Met 4 merries op stal streven ze in Erpe naar kwaliteit in plaats van kwantiteit.
Kwaliteit begint bij de voeten
Over de fokkerij heeft Chris een duidelijke visie. Voor hem begint een goed trekpaard letterlijk bij de grond. Of zoals het bekende gezegde luidt: Pas de pied, pas de cheval. Zonder sterke, goed gevormde voeten, geen duurzaam paard. Het beenwerk moet volgens Chris harmonieus en krachtig zijn en aansluiten bij een goed gespierde bovenbouw.
Ook bij de hengstenkeuze kijkt hij verder dan de hengst alleen. De afstamming van moeder en grootmoeder weegt zwaar door, omdat zij volgens hem in grote mate de sterke én minder sterke eigenschappen doorgeven.
Chris pleit er bovendien voor om de beoordeling van het Belgische trekpaard te blijven enten op het internationaal gekende standaardtype. Tegelijk ziet hij een belangrijke uitdaging voor de toekomst: de nood aan een jonge, recreatieve groep deelnemers. De harde kern van vaak oudere fokkers wordt namelijk steeds kleiner. Willen we de populatie en de kennis rond het Belgisch trekpaard in stand houden, dan moet een nieuwe generatie de weg vinden naar de stallen, de prijskampen en de fokkerij.
Passie, vakkennis en doorzettingsvermogen
Stal ’t Zevekoot bewijst alvast dat passie, vakkennis en doorzettingsvermogen een fokkerij kunnen dragen door generaties heen. Chris en Danny De Graeve blijven daarbij trouw aan hun eigen visie, zonder het gesprek met anderen uit de weg te gaan.
Een mooie boodschap voor de toekomst: zorg voor kwaliteit, respecteer het type en geef de liefde voor het Belgische trekpaard tijdig door aan de volgende generatie.
