Edito: Mogen we onze gewassen nog beschermen?
Mogen we onze gewassen nog beschermen en hoe mogen we dat doen? Tot deze vragen komen we soms, als we luisteren naar beleidsmakers en naar de publieke opinie. Belplant heeft er alvast haar visie over.
In Wallonië, en in mindere mate bij ons, is vorige week heel wat heisa ontstaan over de inzet van het nieuwe insecticide Calantha voor de bestrijding van de coloradokever in aardappelen. Dit middel is volgens de fabrikant het eerste insecticide volgens RNA-technologie (stuurt aanmaak van eiwitten in de war, waardoor de coloradokever wordt gedood) Het kan via een noodtoelating (120 dagenregeling) dit jaar voor het eerst bij ons ingezet worden.
De noodtoelating wordt gesteund door de telers en verwerkers... maar niet door Waals minister Yves Coppieters (Les Engagés). Hij vindt het zinloos om het middel nu al toe te laten. Waalse milieu-organisaties stapten zelfs naar de rechtbank om de vergunning van Calantha aan te vechten. Ook de Waalse publieke opinie is tegen de inzet van het middel. Federaal landbouwminister David Clarinval (MR) countert de hele heisa en zegt ‘zich te baseren op wetenschap’. Hij verdedigt de innovatie omdat die beter is voor het milieu. Verder hekelt hij de ‘ideologische strijd’ die omtrent gewasbescherming gevoerd wordt.
In die ideologische strijd lijken we vandaag de dag meer dan ooit verwikkeld. Dan komt het erop neer om het hoofd koel te houden, naar de wetenschap te kijken en argumenten aan te halen. Zo staat men steviger als het debat wordt gevoerd. Dat kunnen we alvast van Anneleen De Zutter (Belplant) zeggen. Zij bracht afgelopen voorjaar op meerdere locaties een presentatie over gewasbescherming. Aanwezige landbouwers in de zaal die bedenkingen uitten tijdens de presentatie, hadden niet altijd door dat Belplant net een bondgenoot van de landbouwer is.
Als mensen en dieren ziek zijn, grijpen we vaak naar medicijnen om hen beter te maken. Als onze teelten het moeilijk hebben omwille van ziekten en plagen, kijken we daarom ook naar gewasbeschermingsmiddelen om de situatie te verbeteren. In tegenstelling tot bij mens en (huis)dier, ligt het middelengebruik bij planten net wel onder een vergrootglas. Waarom deze houding? Daarmee willen we niet zeggen dat er geen kritische vragen gesteld mogen worden of duurzame afwegingen gemaakt mogen worden over het gebruik.
Een groot probleem voor de plantenbescherming is dat het beschikbare middelenpakket verkleint. Er komen amper nieuwe producten bij. Is dit wel het geval, zoals met Calantha, dan ligt het direct onder vuur. We kunnen ons dus niet alleen de vraag stellen: mogen we onze gewassen nog beschermen? We kunnen daar direct aan toevoegen: zo ja, met wat? Kunnen alle criticasters daar eens spoedig een antwoord op geven?
De landbouwsector heeft alvast ingezet op een geïntegreerd en duurzaam gebruik van gewasbeschermingsmiddelen. De toelichting van Anneleen De Zutter/Belplant versterkt alvast de landbouwer als die moet argumenteren waarom hij zijn gewassen beschermt.
