Edito: Zijn alternatieven een bedreiging of verrijking?
Zowel het voorbije Autosalon als Agribex en Agritechnica hebben opnieuw enkele evoluties laten zien: alternatieve aandrijfvormen zijn duidelijk ingetreden en Aziatische fabrikanten rukken op richting Europa.
Moeten we daar als boer of consument ‘bang’ voor zijn? We denken van niet, al begrijpen we de (koudwater)vrees voor wat nieuw is. Er is nog steeds de vrijheid om een bepaalde machine of techniek aan te kopen, al word je door regelgeving bijvoorbeeld met betrekking tot de emissie van motoren wel in een bepaalde richting geduwd.
Er zijn onmiskenbaar voordelen aan aandrijfsystemen die een alternatief zijn voor de klassieke dieselmotor, maar we gaan deze laatste niet verketteren. Daar is zeker nog een plaats voor in de markt van vandaag. Op het vlak van bijvoorbeeld beschikbaarheid en energiedichtheid scoort diesel zeer goed.
Batterijtechnologie scoort qua energiedichtheid veel slechter dan diesel. Dat is tevens de reden waarom we bij grote landbouwmachines en bij ‘zware’ tractoren (nog) geen batterij-elektrische aandrijving tegenkomen. Ofwel kunnen ze te weinig autonomie leveren ofwel zijn de batterijen te groot én dus ook te zwaar om praktisch het werk op het land te doen. Het is ook nefast voor de bodemverdichting.
Een galante tussenoplossing kunnen dan hybride aandrijvingen zijn. Dat is een techniek waarbij een verbrandingsmotor gekoppeld is aan een generator en een batterij. Het voordeel daarvan is dat de verbrandingsmotor op een vast toerental kan draaien, wat gunstig is voor de slijtage, het verbruik en de levensduur. De batterijtechniek kan dan extra vermogen leveren, de machine tijdelijk geluidloos en emissievrij aandrijven of specifieke machinecomponenten doen werken.
Moeten we ons zorgen maken dat veel nieuwe technologie uit Azië en vooral dan uit China komt? Ook hier denken we van niet. Vooreerst is erweer de keuzevrijheid voor de consument. De Europese producent heeft het wel niet gemakkelijk met zijn Aziatische concurrent, maar dit houdt hem scherp en competitief. Dat kan de consument ten goede komen.
‘De eerste keer een tractor of machine verkopen is niet moeilijk, de tweede verkopen is pas de kunst’, luidt een oude boerenwijsheid. Op het vlak van ondersteuning na verkoop en onderdelenbeschikbaarheid staan Aziatische concurrenten nog wat achter. Stilstand kan een landbouwer of loonwerker zich niet veroorloven. Die moet dus snel verder geholpen worden, waardoor de Europese fabrikant, zijn invoerders en dealers nog een streepje voor hebben.
De Aziatische producent heeft ook nog hordes te nemen op het vlak van veiligheids-, emissie- en andere wettelijke eisen. Dat is iets waar hij zeker in gaat slagen. Bovendien is hij gesterkt door een lagere loonkost, door een vlottere vergunningverlening en door lagere milieu-eisen. De vraag is of Europa deze situatie nog langer kan dragen of het toch alternatieven ziet voor zijn eigen regeldrift? Kennen we dat niet nog ergens van...
