Edito: Het kraakt nu op het veld, straks in de portemonnee
Langs Vlaamse wegen kom je dorre velden en weides tegen. Het is geen mooi zomers beeld zoals we dat hier gebruikelijk in onze contreien kennen. Dat uit zich de komende maanden ongetwijfeld in de stal én in de portemonnee.
Voor veehouders met eigen ruwvoederwinning is een goed teeltjaar nodig om de voederreserves te kunnen aanvullen vooraleer de koeien niet meer op de weide kunnen blijven grazen. Kwaliteitsvolle grassnedes en een geslaagde maïsoogst zijn daarbij belangrijke pijlers. Met een goed uitgebalanceerd rantsoen kun je immers besparen op (duur) krachtvoeder, zonder in te boeten aan productie of zonder de gezondheid van de koeien te schaden. Goed voor de portemonnee dus.
Grasland is zowat de belangrijkste akkerbouwteelt op een melkveebedrijf. In een groeizaam seizoen lukken – naargelang de regio en de bemesting – meestal wel 4 tot 6 snedes op een jaar. Bij aanvang van dit seizoen liep het maaischema zoals verhoopt, met kwalitatieve grassnedes die vlotjes om de 4 à 5 weken ingepland konden worden. De aanhoudende droogte en hitte deden de grasgroei echter uiteindelijk stoppen. De graslandpercelen liggen er nu bruin en dor bij. Bij het betreden van een weide knisperen de uitgedroogde resten onder de voeten. Het gras snakt niet alleen naar water, maar ook naar voeding. Het verhoopte regenwater viel niet en de bemesting kon door de uitgedroogde situatie op het veld (meestal) niet. En die bemesting mag zelfs – met ‘dank’ aan de kalenderlandbouw – de komende weken ook niet meer.
Daarnaast zullen ook de opbrengst en kwaliteit van de maïs, de tweede grote ruwvoederpijler, op heel wat plaatsen niet denderend zijn. Door de grote waaier aan variëteiten met verschillende vroegrijpheid, bodemtypes en bemesting is er elk teeltjaar wel een grote variatie tussen de regio’s en de percelen, maar nu blijkt dit wel extreem. Ook binnen de percelen zie je opvallende zones met achterblijvende groei. Volgens de analyses van het Landbouwcentrum Voedergewassen zijn sommige maïspercelen nu zeer snel aan het (uit)drogen. Dringend hakselen is daar de boodschap om er nog iets van voederwaarde aan over te houden. In sommige regio’s zijn de hakselaars dus inmiddels naarstig aan het werk.
Het is wel duidelijk dat deze situatie een negatieve impact zal hebben. Het vee kan niet meer grazen op de weide, waardoor de huidige ruwvoervoorraad moet worden aangesproken in de stal. Wanneer die voorraad nu al tekortschiet, moeten veehouders ook extra voeder bijkopen. Naast een mogelijke productievermindering duiken er dus extra kosten op. En het aanvullen van de wintervoorraad… zal zich zeker ook laten voelen in de portemonnee.
