Ann De Greef (Gaia) over eendagshaantjes: "Als het leven van een kuiken al geen eurocent waard is..."

Als dierenrechtenorganisatie kant Gaia zich resoluut tegen het doden van eendagshaantjes. “Het is een enorme verspilling van levens, heel wreed en dieronvriendelijk”, zegt Ann De Greef, directeur van Gaia. “Elke dag worden er 65.000 haantjes gedood, terwijl er alternatieven bestaan, de in ovo-geslachtsbepalingstechnieken waarmee het geslacht in het ei bepaald kan worden. Onze minister van Dierenwelzijn zegt altijd, terecht, dat we voorkombaar dierenleed moeten vermijden. Dit is nu eens een perfect voorbeeld.”

Volgens de sector staan die technieken nog niet op punt en zijn ze te duur.

Dat is pertinent onwaar. Die technieken staan wel op punt. Nog meer, deze eieren liggen al in de supermarkten en landen als Duitsland hebben al een verbod. Sommige broederijen zeggen dat ze klaar zijn, ik begrijp niet waarop we nog wachten. Elke dag die voorbijgaat, worden 65.000 kuikens nutteloos gedood.

Wat betreft de meerkost, het gaat om 1 à 2 cent per ei! Als het leven van een kuiken nog geen eurocent waard is, zitten we echt met een probleem in de samenleving. Als je een Vlaming vraagt wat de prijs van een doos eieren is, zullen ze het niet weten. Doe daar 6 cent bij, niemand zal het merken. Opiniepeilingen vertellen ons ook dat mensen die prijsstijging begrijpen, als je uitlegt waarom het gebeurt.

Bioplanet heeft het gedaan, maar dat blijft maar een niche. Geen enkele andere supermarkt wil zijn nek uitsteken. Daarom hebben we samen met Comeos (n.v.d.r. de organisatie die de belangen van de retail behartigt) een brief gestuurd naar de parlementsleden van de commissie Dierenwelzijn met de vraag om een algemeen verbod op het doden van eendagshaantjes goed te keuren. Maar maanden na onze brief is het nog altijd wachten op een verbod.

Moet Vlaanderen dan het voortouw nemen, of toch wachten op een EU-wijd verbod?

Het is onbegrijpelijk dat we wachten op Europa. Een EU-verbod wordt ons al een tijdje beloofd, maar er is geen enkele garantie dat het er ook komt. En hoelang gaan de transitieperiodes zijn? De lidstaten zitten nu eenmaal op verschillende snelheden wat betreft dierenwelzijn.

Overgangsperiodes zijn nodig, maar hoeven geen 10 jaar te zijn. De technieken bestaan, geef broederijen 2 à 3 jaar om over te schakelen, maar niet langer.

Ben Weyts is altijd trots op het voortouw nemen, kijk maar naar het dossier rond onverdoofd slachten. Voor eendagshaantjes doet hij dat echter niet. Vlaanderen zou zelfs niet de eerste lidstaat zijn.

Gaan de broederijen dan niet verhuizen naar een andere lidstaat?

Dat mag geen reden zijn om niet voor de eigen deur te vegen. Het heeft ons in het verleden ook niet tegengehouden bij de pelskwekerijen of bij een verbod op dwangvoederen voor de productie van foie gras. Zij verhuisden niet massaal naar het buitenland. En als er binnen onafzienbare tijd een EU-wijd verbod komt, heeft het weinig zin voor Vlaamse broederijen om te verhuizen.

Wat zijn volgens jullie belangrijke voorwaarden voor een geslaagd verbod?

Alle kaarten liggen op tafel. De supermarkten zijn mee en consumenten maken er geen probleem van. Als alle supermarkten meedoen, liggen er ook geen eieren meer in de rekken waar dode eendagshaantjes aan te pas kwamen. Dan hebben consumenten geen andere keuze dan de kleine meerkost te betalen, zoals bij het verbod op kooisystemen.

Nu moeten we het gewoon doen. Een verbod op het doden van eendagshaantjes moet eindelijk gestemd worden, met een redelijke overgangstermijn.

Thor Deyaert