Eén van de opmerkelijkste personages zijn de gepensioneerde landbouwers Louis en Hubert, 82 en 78 jaar oud. Ze treden helaas ietwat in de voetsporen van de befaamde boer Charel die het imago van de landbouwsector op zijn zachts gezegd niet veel heeft bijgebracht.
Toegegeven, het erf van Louis en Hubert ligt er niet opgeruimd bij. In de leefruimte zou ik niet van de vloer eten. Ook voor een huisbereide pannenkoek en tas koffie, pas ik wijselijk. Een pintje uit het fleske kan wel.
Tot hier wil ik het bij de vergelijking met boer Charel houden, wat mij opviel was de beroepstrots die in deze mensen zit. De boerderij ligt er dan niet kraaknet bij, het veld moet dit wel zijn. Om een extra rondje onkruid wieden op de akker zitten de boerende broers niet verlegen. Met hun paard deelnemen aan een lokale prijskamp toonde mooi waar de landbouwers van genieten.
Eén van de boeren ging naar de supermarkt inkopen doen en stootte er op de aardappelen in de winkelrekken. “Veel duurder dan ze bij ons te koop zijn”, was een eerste vaststelling. “Vol plekskes”, was een tweede vaststelling. “Aardappelen van deze kwaliteit geven wij aan de paarden”, erkende de ietwat gechoqueerde boer aan de tv-maker.
Voor mij spat hier de ‘beroepsfierheid’ van deze gepensioneerde landbouwers, en dit vind ik een heel mooie waarde. Hierom wil ik dan ook Louis en Hubert bedanken! Het doet mij de herinneringen aan boer Charel naar de achtergrond verdwijnen.
Deze boeren laten iets schitterends zien wat vele landbouwers kennen en hopelijk ook leeft bij de jonge generatie: beroepsfierheid. Bedankt Louis en Hubert, hopelijk zijn jullie nog lang gelukkig op jullie boerderijtje.
