Edito: Nog een label rijker
Sinds vorige week zijn we met ‘Bleu Vallon’ een label rijker. Daar is op zich niets mis mee, maar ziet de consument door het bos aan labels nog de bomen?
De vraag is ook of de consument wil zien wat er achter het label zit en niet enkel naar het prijskaartje kijkt. Daar verschilt ‘Bleu Vallon’ van sommige andere labels. Het richt zich immers niet rechtstreeks tot de consument, maar tot de restauranthouder. Hier blijkt een probleem op te treden: Belgische menukaarten tonen te weinig Belgisch witblauw rundvlees. Hoe komt dit? Zijn we niet chauvinistisch genoeg, is het te duur, te ordinair, te onbekend, te... ? We kunnen nochtans een boek vol schrijven over de troeven van het Belgische...
Dit artikel is alleen voor abonnees
U heeft uw maandelijkse limiet van gratis beschikbare artikels bereikt
Al abonnee of geregistreerd?
Log in of Activeer uw abonnement
