Hoe je vogelzaad, hennep en zaagsel combineert met landbouw en milieu

D e boerderij in Elverson Pennsylvania zit al enkele generaties in de familie. Momenteel wordt het gerund door Matt Beam. “Het werd door mijn overgrootvader gekocht en werd door mijn grootvader en vader Bill gerund voor mij”, verklaart de man. Momenteel werken er 12 mensen. “Mijn broer en ik werken hier en papa is parttime hulp. Vijf van de medewerkers rijden uitsluitend met vrachtwagens en nog iemand anders werkt voornamelijk in de winkel en zorgt voor het onderhoud. Twee mensen werken op kantoor en de rest van ons doet wat nodig is voor de landbouw en de vrachtwagens.”

Wanneer hij over zijn werk praat, lijkt het wel duidelijk dat hij zijn hart eraan verloren heeft. “Het is leuk om te kijken naar wat mijn gewassen doen en vervolgens mijn productieplan aan te passen aan de behoeften ervan. Het is bijna net als een dokter zijn voor je planten. We willen ze in topvorm houden, door tegelijkertijd efficiënt en praktisch te zijn.” Toch blijkt het niet makkelijk om te boeren in zijn streek. Hij geeft aan dat het aantal landbouwers dalende is en er weinig boeren meer over zijn. “De belastingen op grond zijn erg hoog in deze staat, om nog maar te zwijgen van de grondprijs: die is ook erg hoog. Veel mensen hier bouwen huizen, en winkelcentra en andere gebouwen. De Amerikaanse cultuur staat steeds verder af van de landbouw en dat is geen goede evolutie: onbekend blijkt onbemind. Sommige mensen beschouwen ons als een soort openbare overlast in dit gebied.”

Akkerbouw en wat vee

Idealiter planten ze maïs, en in de herfst granen, zoals tarwe of gerst. Als dit geoogst is, planten ze de zomer erop sojabonen als tweede gewas. Die worden typisch geoogst rond Thanksgiving. “De helft van onze rijenoogsten is maïs en de andere helft bestaat uit granen/sojabonen. We planten ongeveer 600-800 hectare sojabonen zonder de granen. Een deel van de granen overleeft de winter niet, door de kou of door de ganzen die ze opeten.” Ze selecteren variëteiten die in de Midden-Atlantische regio worden veredeld en bedoeld zijn om daar te worden gebruikt. “Als ik een maïshybride zou nemen die ik hier verbouw en in New York zou gaan gebruiken, zou ik waarschijnlijk jammerlijk falen.” Opmerkelijk is wel dat ze hun gewassen niet irrigeren. “Wij doen het enkel met wat God ons geeft.”

Al de maïs gaat naar veevoer, voor kippen of melkvee. Minder dan 1% kuilmaïs is voor het rundvee. De sojabonen worden verwerkt in een lokale molen waar ze de olie voor verschillende doeleinden extraheren. Het overgebleven meel dient als veevoeder. Een deel van de sojabonen wordt naar de haven vervoerd en naar het buitenland geëxporteerd. De tarwe is voor meel voor menselijke consumptie. Het tarwe moet wel eerst een schimmeltest ondergaan. Komt de tarwe goed door de test, dan wordt het meel. Is het echter niet goed genoeg voor meel, maar valt het nog binnen de juiste grenzen, dan voeren ze het aan dieren. De menselijke consumptiegrens is 2 delen per miljoen. Voor dieren is dat 2-10 delen per miljoen.

“We hebben een kleine kudde rundvee op de boerderij en houden ze vooral voor de traditie. We hebben tussen de 8-16 koeien die jarenlang worden gehouden om jongvee te produceren en de stal is verdeeld om de kalveren vet te mesten tot rundvee voor vlees.”

Op de boerderij zijn vijf John Deere tractoren actief, met twee ervan gecombineerd met een spuitmachine, en zeven vrachtwagens. De planters zijn voornamelijk John Deere. “Ik hou van dat merk. Ze zijn duur, maar de cabines zijn stil en de uitrusting is goed. Ze hebben ook een beentje voor als het op technologie aankomt. Technologie is de sleutel tot een goede en effectieve boer.”

Zaagselbedrijf betaalt de rekening

Sommige jaren is er letterlijk geen enkel inkomen te behalen in de landbouw, en 2018 was één van die jaren. “Het zaagselbedrijf betaalt onze rekeningen in deze moeilijke tijden. Papa begon het bedrijf in 1980. Toen was het echt de slechtste economische tijd om te boeren. Het werd wel eens de ‘Farm Crisis’ genoemd. En nu is er ook veel concurrentie in die sector.”

Het was toch het beste wat ze toen konden doen: omdat het een flexibele job is, was het complementair aan het landbouwleven. Bovendien was het sociale - contact met klanten - mooi meegenomen.

“We krijgen het zaagsel van verschillende leveranciers. Het grootste deel ervan is een bijproduct bij de productie van zaken zoals deuren of schoppen. Het wordt in vrachtwagens naar boerderijen gebracht en gebruikt als strooisel voor dieren.” We hebben meer dan 400 klanten in drie staten. “Soms komt het zaagsel binnen en wordt je er volledig onder bedolven, en soms heb je amper iets. Zo is het leven nu eenmaal.”

Verschillende bedienden houden zich bezig met het verzamelen, verpakken en de distributie van het product.

Niches zoeken

Af en toe probeert de familie eens iets uit om wat extra te verdienen. Het team lijkt wel open-minded genoeg om mee te doen. Sommige dingen werken, anderen dan weer niet. Het telen van tarwe voor een microbrouwerij ging bijvoorbeeld niet zonder slag of stoot. Een jaar ging het goed, maar het volgende jaar was de winter niet streng genoeg. De brouwerij kon later de tarwe niet betalen, maar er werd een andere afnemer gevonden.

Daarnaast probeerden ze sorghum. Sommige velden zijn omringd door bossen met herten, en daar kunnen ze geen soja telen omdat de dieren het opeten. Sorghum was dus een mooi alternatief. Dat verkochten dan aan bedrijven die het mixen in vogelvoer. Dit is echt een nichemarkt. Het was niet duur en verdiende beter dan maïs, en was daarom best het proberen waard.

Ook aan hennep waagde de familie zich, in 2018. In Pennsylvania wordt een beperkt aantal licenties verleend aan boeren om hennep te telen, waardoor ieder tot 100 acres kan kweken. Die hennep wordt dan gebruikt voor de extracite van cannabidiol voor CBD-capsules en olie.

MV